Διάρκεια: 80'
Η παραστασιακή αφήγηση της
Αιμιλίας Υψηλάντη ξεκινά από μια απλή, σχεδόν καθημερινή συνθήκη: μια ηθοποιός που παραμένει στη σκηνή μετά το τέλος της παράστασης και αρχίζει να μιλά. Μέσα από εικόνες, μνήμες και θραύσματα ζωής, παρουσιάζονται παιδικά χρόνια, οικογένεια, έρωτες, κοινωνικές επιταγές, σώμα και ελευθερία. Κάθε ανάμνηση μετασχηματίζεται τη στιγμή που αφηγείται, δημιουργώντας νέες εκδοχές της ιστορίας.
Η αφήγηση διατρέχει τη ζωή μιας γυναίκας από τη δεκαετία του '60 έως σήμερα, συνδέοντας το προσωπικό με το συλλογικό και την ιδιωτική μνήμη με την ιστορία μιας γενιάς. Θίγονται κοινωνικές απαγορεύσεις, στερεότυπα, κατακτήσεις και ελευθερίες που επαναπροσδιορίζονται διαρκώς. Ο κύκλος άνθισης, φθοράς και αναγέννησης επαναλαμβάνεται, αφήνοντας το αποτύπωμά του στο πρόσωπο, τη φωνή και το σώμα. Κεντρικό ερώτημα αποτελεί αν είμαστε αυτό που ζήσαμε ή αυτό που επιλέγουμε να θυμόμαστε και να αφηγούμαστε. Η παράσταση εστιάζει στον άνθρωπο επί σκηνής, στη φωνή και στο σώμα ως βασικά εργαλεία έκφρασης.
Συντελεστές
Κείμενο: Γιώργος Αγγελίδης, Αιμιλία Υψηλάντη
Σκηνοθετική Επιμέλεια: Βασίλης Αποστολάτος
Γραφιστική Επιμέλεια: Άρης Σομπότης-Playwalk
Μια παραστασιακή αφήγηση από την Αιμιλία Υψηλάντη.