Διάρκεια: 120'

Μπορούμε να πούμε κάτι νέο για τη Λυσιστράτη έπειτα από τόσα χρόνια; Γιατί επανέρχεται με τέτοια επιμονή στις σκηνές του κόσμου; Ποιο νόημα παραμένει ανεξάντλητο μέσα στην ιδιοφυή αυθάδεια της ηρωίδας;

Όταν ο Αριστοφάνης τη γράφει το 411 π.Χ., δεν κάνει κάποιο πλάγιο σχόλιο για τη θέση στην οποία έχει περιέλθει η Αθήνα εν μέσω Πελοποννησιακού Πολέμου. Στην πραγματικότητα, ακούει καλά τους πολιτικούς τριγμούς εντός των τειχών, όπου η Εκκλησία του Δήμου έχει αποδυναμωθεί και οι ολιγαρχικοί επανέρχονται στο προσκήνιο. Με τα κρυφά όπλα της τέχνης μιλάει για την πηγή των δεινών: τη μανία για δύναμη και επιβολή, που δεν είναι παρά ίδιον των ανδρών, μια κούφια εντολή που παρασέρνει όλη την κοινωνία στον αφανισμό. Όταν ο Αριστοφάνης μετακινεί τη γυναίκα από το πεδίο του "Οίκου" στο πεδίο του "Δήμου", δεν εκτελεί απλώς ένα θεατρικό σχήμα, αλλά μια πολιτική μετατόπιση μεγατόνων. Η ηρωίδα δεν καλεί μόνο τις γυναίκες της Αθήνας — και από άλλες πόλεις, εχθρικές — σε μια "απεργία του έρωτα", αλλά δημιουργεί ένα ποτάμι θηλυκότητας που παρασέρνει τις βεβαιότητες του κόσμου.

Είναι λοιπόν ιδιαίτερα ευτυχής συγκυρία η διασκευή του έργου από τον Σταμάτη Κραουνάκη, καθώς αφήνει τους θεατές να αναρωτιόμαστε τι θα προκύψει από τη συνάντηση του σπινθηροβόλου πνεύματος του Αριστοφάνη με την αχαλίνωτη μουσική του φαντασία. Ο συνθέτης στήνει μια πολυφωνική οπερέτα που φιλοξενεί ισότιμα μουσική και λόγο, όλα κουρδισμένα στο κλειδί της ανελέητης σάτιρας του ποιητή. Πότε λυρική, πότε λαϊκή, πότε σαρκαστικό καμπαρέ, η μουσική γίνεται αγωγός της δράσης, ενώ ο αδόμενος λόγος συμπληρώνει ιδανικά αυτήν την αριστοφανική μέθεξη. Παράλληλα, ο διεθνώς αναγνωρισμένος σκηνογράφος Takis ντύνει την παράσταση με μια σύγχρονη αισθητική. Στη σκηνή του θεάτρου συναντιούνται τριάντα σημαντικοί ερμηνευτές και μουσικοί, με ξεχωριστή την παρουσία της Δήμητρας Γαλάνη στον ρόλο της θεάς Αθηνάς.

Στο έργο, οι γυναίκες καταλαμβάνουν την Ακρόπολη — όπου βρίσκεται το δημόσιο ταμείο — για να παραλύσουν την πολεμική μηχανή των ανδρών. Τα θεατρικά τους φαντάσματα αιωρούνται ακριβώς από πάνω μας, αφήνοντας αυτό το έξαλλο ποτάμι να κυλήσει ξανά υπό το παράγγελμα του Σταμάτη Κραουνάκη, κατακλύζοντας τα διαζώματα του Ηρωδείου μέχρι τη σκηνή και σαρώνοντας για μια ακόμα φορά τις βεβαιότητες του κόσμου.

Συντελεστές
Μουσική, κείμενο, σκηνοθεσία: Σταμάτης Κραουνάκης
Συνεργάτες στο Λιμπρέτο: Λίνα Νικολακοπούλου (στίχοι τραγουδιών "Πάμε
κοπέλες", "Το νήμα", "Χορικό της συμφιλίωσης"), Γιώργος Χατζιδάκις, Λάκης
Λαζόπουλος (στίχοι του τραγουδιού "Όλα γι’ αυτή την πόλη")
Συνεργάτης στη σκηνοθεσία: Μαριλένα Μόσχου
Σκηνικά - Κοστούμια: Takis 
Χορογραφία: Θοδωρής Πανάς
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Σύμβουλος θεατρολόγος: Ευανθία Στιβανάκη
Το εικαστικό σήμα της παράστασης είναι του ζωγράφου Κώστα Σπανάκη.
Φωτογραφίες: Σπύρος Πώρος

Ερμηνεύουν με σειρά εμφάνισης
Λένα Ουζουνίδου: Λυσιστράτη
Κώστας Μπουγιώτης: Απόλλων - κομπέρ
Σοφία Κουνιά: Κλεονίκη
Έλενα Καφούρου: Ινδή
Πένυ Ξενάκη: Μπάμπουτσκα Κορυφαία
Γεωργία - Mαρία Αμοργιαννιώτη: Μινώικα
Αργυρώ Καπαρού: Λαμπιτώ
Βενετία Μαναβέλη: μια κοπέλα
Γιώργος Στιβανάκης: Θηβαία / Ένας ανάπηρος στρατιώτης
Κωνσταντίνος Τσονόπουλος: Θηβαία Βαγγέλας
Στέλλα Κρούσκα: Μυρίνη
Χριστόφορος Σταμπόγλης: Πρόβουλος
Χρήστος Γεροντίδης: Κινησίας
Κώστας Βενετσάνος: Ένας βέρος Αθηναίος
Σάκης Καραθανάσης: Λαϊκός τραγουδιστής
Θεολόγος Παπανικολάου: Ιεροψάλτης
Σπύρος Πινκερίδης: Κήρυκας
Μαριλένα Μόσχου: Κουκλάρα της Αθήνας
Μαρία Παπαδοπούλου: Κουκλάρα της Αθήνας
Τη θεά Αθηνά τραγουδά η Δήμητρα Γαλάνη

Μουσικοί
Μουσική Διεύθυνση – ενορχήστρωση: Δημήτριος Ανδρεάδης

Σολίστες Μουσικοί
Δημήτριος Ανδρεάδης: πλήκτρα πιάνο 
Δημήτρης Κίκλης: πιάνο
Λάμπρος Παπανικολάου: κοντραμπάσο & ηλεκτρικό μπάσο
Γιώργος Ταμιωλάκης: βιολοντσέλο, ευφώνιο
Θεολόγος Παπανικολάου: κορυφαίος βιολί
Κοσμάς Κοκόλης: κιθάρα, μπουζούκι
Νίκος Κατσίκης: μπουζούκι, μαντολίνο, ισπανικό λαούτο.
Γιάννης Αλλαγιάννης: ντραμς, κρουστά

Η εκδήλωση είναι στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.